Sloppy Forgeries – recenzja przedpremierowa. Mona Lisa jeszcze nigdy nie wyglądała tak źle

Trzy minuty na namalowanie Mony Lisy. Do dyspozycji myszka, kilka kolorów i pędzle, które są zdecydowanie za grube do tej roboty. Nie można cofnąć nieudanego ruchu, nie ma też wygodnego wypełniania większych powierzchni. Brzmi jak koszmar każdego artysty, ale właśnie na tym polega urok Sloppy Forgeries.

Produkcja studia Playful Systems ma zadebiutować 13 listopada 2026 roku. Na razie dostępne są materiały i wrażenia z wersji demonstracyjnej, dlatego trudno wystawić ostateczną ocenę całej gry. Już teraz widać jednak, że twórca znalazł świetny pomysł na niewielką grę imprezową. Zamiast sprawdzać, kto potrafi najładniej rysować, każe wszystkim malować w warunkach, w których stworzenie czegokolwiek ładnego graniczy z cudem.

Sztuka pod presją czasu

Zasady są banalne. Wybieramy znany obraz i próbujemy odtworzyć go jak najdokładniej, zanim skończy się czas. Do wyboru mamy zaledwie cztery do sześciu kolorów oraz trzy rozmiary pędzla – średni, duży i za duży. Żaden z nich nie nadaje się szczególnie dobrze do precyzyjnego malowania.

Gra na bieżąco analizuje każdy zamalowany piksel, porównując naszą pracę z oryginałem. Pasek dokładności potrafi rosnąć, kiedy trafimy we właściwy kolor i miejsce, ale równie szybko spada po nieudanym pociągnięciu pędzlem.

To sprytne rozwiązanie, ponieważ natychmiast zmienia sposób myślenia. Nie wystarczy namalować coś, co przypomina oryginał. Trzeba zastanowić się, które fragmenty obrazu mają największe znaczenie dla końcowego wyniku.

Czy warto tracić czas na szczegóły twarzy, skoro połowa tła pozostaje pusta? A może lepiej zamalować dużą powierzchnię jednym kolorem i dopiero później poprawiać detale?

Właśnie takie decyzje sprawiają, że Sloppy Forgeries jest czymś więcej niż żartem o brzydkich rysunkach. Pod prostym pomysłem kryje się całkiem interesująca gra zręcznościowa, w której liczą się planowanie, szybkość i precyzja ruchów.

Najbardziej podoba mi się brak cofania. Jeden nieostrożny ruch może zrujnować starannie przygotowany fragment obrazu. Zamiast poprawiać błędy bez końca, trzeba nauczyć się z nimi żyć. A czasami po prostu udawać, że tak miało być.

Nie trzeba umieć rysować. To nawet pomaga

Sloppy Forgeries najwięcej uroku zyskuje wtedy, gdy przestajemy traktować malowanie poważnie.

Kopiowanie arcydzieł przy użyciu kilku kolorów i wielkiego pędzla prowadzi do rezultatów, które często wyglądają jak dzieła wyjątkowo ambitnego przedszkolaka. I trudno się z tego nie śmiać.

W grze przygotowano 50 uproszczonych wersji znanych obrazów. To dobry wybór, ponieważ rozpoznawalność oryginałów stanowi połowę żartu. Im piękniejszy pierwowzór, tym bardziej absurdalnie wygląda jego nieudolna kopia.

Co ważne, twórca nie ogranicza się do samego malowania. Możemy korzystać z tymczasowych narzędzi ułatwiających ocenę proporcji, między innymi siatki pomagającej rozmieścić poszczególne elementy. Są też skróty klawiszowe przyspieszające zmianę kolorów i rozmiarów pędzla.

Takie drobiazgi mają znaczenie, ponieważ gra wymaga działania pod dużą presją. Każda sekunda spędzona na szukaniu odpowiedniej opcji to sekunda, której zabraknie na malowanie. Kto nie chce męczyć się z myszką, może sięgnąć po tablet graficzny – gra obsługuje tablety Wacom.

Największą wątpliwość budzi jednak sposób oceniania obrazów. System analizujący piksele jest obiektywny, ale niekoniecznie rozumie kreatywność. Można stworzyć zabawny, rozpoznawalny portret i uzyskać słaby wynik, bo kolory albo proporcje odbiegają od pierwowzoru.

Z drugiej strony właśnie o to chodzi. Sloppy Forgeries nie jest konkursem na najciekawszą interpretację obrazu, lecz wyścigiem o jak najdokładniejsze odwzorowanie oryginału. Trzeba tylko zaakceptować, że gra nie zawsze doceni nasze artystyczne ambicje.

Najlepiej malować w towarzystwie

Choć przewidziano tryb jednoosobowy, największy potencjał widzę w rozgrywce wieloosobowej.

Lokalnie można rywalizować na jednym komputerze, korzystając z dwóch myszek. Dostępna ma być również zabawa przez internet z wykorzystaniem kodów dołączania do pokoju – nawet w ośmioosobowym gronie.

I właśnie tutaj prostota Sloppy Forgeries okazuje się ogromną zaletą. Nie trzeba nikomu tłumaczyć skomplikowanych zasad ani uczyć się kilkunastu przycisków. Wystarczy pokazać obraz, uruchomić odliczanie i obserwować, jak szybko kończą się czyjeś artystyczne ambicje.

Dodatkowe modyfikatory potrafią jeszcze bardziej namieszać. Malowanie odwróconego obrazu, korzystanie z maleńkiego pędzla czy tworzenie pracy techniką przypominającą puentylizm to pomysły, które powinny świetnie sprawdzać się podczas spotkań ze znajomymi.

Gra ma też ten rodzaj humoru, który nie wymaga przygotowanych dowcipów. Najzabawniejsze sytuacje wynikają z tego, co robią sami gracze. Wystarczy porównać dwa fatalnie namalowane portrety i zacząć dyskutować, który jest mniej obraźliwy dla historii sztuki.

Nie jestem natomiast przekonany, czy Sloppy Forgeries utrzyma zainteresowanie na dłużej. Podstawowa mechanika pozostaje niezmienna, a po kilku wieczorach samo porównywanie nieudanych obrazów może przestać zaskakiwać.

Wiele będzie zależało od tego, jak dobrze sprawdzą się różne modyfikatory i czy rywalizacja zachęci do regularnych powrotów.

A jeśli nie mam z kim grać?

W trybie jednoosobowym otrzymamy katalog 50 obrazów, system ocen i możliwość poprawiania własnych wyników. Poszczególne dzieła zostały pogrupowane w kolekcje, których zaliczanie pozwala zdobywać odznaki.

Zapowiedziano również rankingi Steam, archiwum wykonanych prac oraz powtórki pokazujące cały proces malowania w przyspieszonym tempie. Takie nagrania będzie można eksportować jako animowane GIF-y.

To sympatyczne dodatki, szczególnie możliwość oglądania własnych katastrof artystycznych po zakończonej rundzie.

Mam jednak wrażenie, że samotna zabawa będzie znacznie bardziej wymagająca niż rywalizacja ze znajomymi. Kiedy nikt nie śmieje się z naszego nieudanego portretu, pozostaje przede wszystkim walka o coraz wyższy wynik.

Wrażenia z udostępnionego dema sugerują zresztą, że osiąganie dobrych ocen wcale nie jest łatwe. Malowanie myszką przy ograniczonej palecie kolorów potrafi być stresujące, a brak cofania błędów dodatkowo podnosi poziom trudności.

Dla osób lubiących poprawiać rekordy będzie to zaleta. Pozostali mogą stosunkowo szybko uznać, że dużo ciekawiej jest śmiać się z cudzych obrazów niż samotnie poprawiać własne.

Werdykt przed premierą

Sloppy Forgeries ma znakomity pomysł na grę imprezową. Jest proste do zrozumienia, zabawne już na poziomie samego założenia i oferuje zaskakująco dużo miejsca na rywalizację. Pomysł oceniania każdego piksela sprawia, że malowanie przestaje być wyłącznie wygłupem, a zaczyna przypominać wyścig z czasem.

Nie wszystko jednak zapowiada się równie dobrze. Bardzo ograniczone narzędzia mogą frustrować, szczególnie podczas samotnej gry, a podstawowa formuła może z czasem stać się powtarzalna. Pojawiające się opinie o demie wskazują też, że część graczy chciałaby większej kontroli nad rozmiarem pędzli.

To jednak drobne zastrzeżenia wobec pomysłu, który wygląda na wyjątkowo dobrze dopasowany do krótkich sesji ze znajomymi.

Sloppy Forgeries zapowiada się na jedną z tych niewielkich produkcji, które nie potrzebują dziesiątek mechanik, żeby zapewnić dobrą zabawę. Wystarczy znany obraz, myszka i trzy minuty, aby przekonać się, jak daleko nam do prawdziwych mistrzów malarstwa.

Najlepsze jest to, że wcale nie trzeba się tym przejmować. Czasem największą satysfakcję daje nie stworzenie pięknego obrazu, lecz odkrycie, że ktoś obok namalował jeszcze gorszy.

Ocena ma charakter przedpremierowy i opiera się na dostępnych informacjach oraz wrażeniach z dema. Pełna wersja gry ma ukazać się 13 listopada 2026 roku.

Sloppy Forgeries ukaże się na PC (Windows), tylko w angielskiej wersji językowej. Darmowe demo można pobrać już teraz ze strony gry na Steamie, a więcej informacji znajdziecie na oficjalnej stronie gry.