Titanium Court – recenzja. Najdziwniejsza gra strategiczna roku? I jedna z najlepszych

Nie spodziewałem się, że gra polegająca na łączeniu trzech takich samych kafelków może doprowadzić mnie do rozważań nad sensem wojny, znaczeniem znaków drogowych i absurdalnością ludzkiego języka. A jednak Titanium Court właśnie to robi. W jednej chwili zbieramy drewno, żeby wysłać żołnierzy do walki, a chwilę później rozmawiamy z baśniowymi stworzeniami, które zachowują się tak, jakby wszyscy oprócz nas znali zasady jakiegoś wyjątkowo dziwnego przedstawienia.

I wiecie co? To naprawdę działa.

Titanium Court to niezależna produkcja AP Thomsona, wydana przez Fellow Traveller 23 kwietnia 2026 roku. Łączy mechanikę match-3, strategię, automatyczne bitwy, elementy roguelite’a i rozbudowaną opowieść. Brzmi jak gra, która nie potrafi zdecydować, czym właściwie chce być. Tymczasem jej największą zaletą jest właśnie to, że nie przejmuje się podobnymi ograniczeniami.

Zostałem królową. Nie mam pojęcia, dlaczego

Początek przypomina dziwny sen. Trafiamy do świata, w którym rzeczywistość zdaje się działać według niezrozumiałych reguł, a następnie zostajemy królową tytułowego dworu. Nikt specjalnie nie przejmuje się tym, że nie mamy pojęcia, co się dzieje. Poddani oczekują decyzji, wojna trwa, a przeciwnicy najwyraźniej nie zamierzają zrobić przerwy tylko dlatego, że nowa władczyni potrzebuje chwili na zrozumienie sytuacji.

Całość została przedstawiona jak teatralny spektakl, w którym granica między aktorami, bohaterami i publicznością nieustannie się zaciera. Postacie rozmawiają zagadkami, wyciągają absurdalne wnioski i potrafią poświęcić zaskakująco dużo uwagi rzeczom, które normalny człowiek uznałby za zupełnie nieistotne.

Szczególnie zabawne są rozmowy dotyczące przedmiotów pochodzących z naszego świata. Dla mieszkańców baśniowego królestwa zwykły znak drogowy może być tajemniczym artefaktem wymagającym poważnej interpretacji. Takie momenty pokazują, jak dobrze Thomson potrafi wykorzystać absurd.

Nie każdy żart trafia równie skutecznie. Zdarza się, że dialogi celowo krążą wokół jednej myśli zdecydowanie zbyt długo. Mimo to trudno odmówić tej historii charakteru. Titanium Court nie próbuje być kolejną opowieścią o wybranym bohaterze ratującym królestwo. Znacznie bardziej interesuje je sam sposób, w jaki opowiadamy historie.

Trzy kafelki, całe królestwo problemów

Największym zaskoczeniem jest to, że pod całym tym surrealistycznym przedstawieniem kryje się naprawdę interesująca gra strategiczna.

Każda bitwa składa się z dwóch głównych etapów. Podczas przypływu, czyli High Tide, przesuwamy kafelki na planszy, starając się połączyć co najmniej trzy identyczne elementy. Dopasowanie drzew zapewnia drewno, skał pozwala zdobyć kamień, a inne rodzaje terenu dostarczają kolejnych surowców.

Nie chodzi jednak wyłącznie o zbieranie materiałów. Plansza jest również polem przyszłej bitwy. Usuwając określone kafelki, możemy zmienić ukształtowanie terenu, pozbyć się części przeciwników albo stworzyć naturalne przeszkody chroniące nasz zamek.

Przykładowo, jeśli wrogowie dysponują okrętami, warto ograniczyć dostęp do wody prowadzącej w stronę naszej twierdzy. Jeżeli na planszy znajdują się niebezpieczne katapulty, można spróbować usunąć je jeszcze przed rozpoczęciem starcia. Problem polega na tym, że liczba ruchów jest ograniczona, więc nie sposób przygotować wszystkiego idealnie.

Potem nadchodzi odpływ, czyli Low Tide. Wykorzystujemy zgromadzone surowce, aby wystawiać żołnierzy, zatrudniać pomocników i przygotowywać obronę. Gdy wszystko jest gotowe, rozpoczyna się automatyczna bitwa.

I tutaj Titanium Court potrafi dać sporo satysfakcji. Obserwowanie, jak wcześniej przygotowana strategia zaczyna działać, jest przyjemne, szczególnie kiedy uda się wygrać starcie pomimo niekorzystnej sytuacji początkowej.

Najlepsze jest jednak to, że każda decyzja podczas układania kafelków ma znaczenie również kilka minut później. Niewinne usunięcie fragmentu terenu może otworzyć przeciwnikowi drogę do zamku, a zachowanie paru skał potrafi uratować całą wyprawę.

Strategia czy zwykłe szczęście?

Nie wszystko jest jednak tak dobrze wyważone, jak mogłoby się wydawać.

Titanium Court mocno opiera się na losowości. Układ kafelków, dostępne wydarzenia, przedmioty w sklepach i warunki kolejnych starć potrafią znacząco wpłynąć na przebieg wyprawy.

Czasami mamy świetny plan, ale plansza zwyczajnie nie pozwala go zrealizować. Potrzebujemy konkretnego surowca, lecz odpowiednie kafelki nie chcą ułożyć się we właściwy sposób. Innym razem przeciwnik dysponuje jednostkami, przed którymi trudno się obronić przy aktualnym układzie terenu.

Nie przeszkadzałoby mi to aż tak bardzo, gdyby gra zawsze oferowała wystarczająco dużo alternatywnych rozwiązań. Niestety, bywają sytuacje, w których trudno oprzeć się wrażeniu, że o porażce zdecydował pech, a nie niewłaściwa strategia.

System roguelite’a częściowo łagodzi ten problem. Po przegranej wracamy do początku wyprawy, ale stopniowo zdobywamy możliwość odblokowywania trwałych ulepszeń. Możemy zwiększać swoje szanse podczas następnych podejść, eksperymentować z nowymi rozwiązaniami i wybierać różne ścieżki prowadzące do kolejnych przeciwników.

Działa to całkiem dobrze, choć trzeba zaakceptować fakt, że nie każda porażka będzie sprawiedliwa.

Są też momenty, kiedy samo łączenie kafelków zaczyna nużyć. Nawet najbardziej pomysłowa otoczka nie zmienia faktu, że sporą część czasu spędzamy na wykonywaniu tej samej podstawowej czynności. Jeśli ktoś nie przepada za grami match-3, Titanium Court raczej nie sprawi, że nagle pokocha ten gatunek.

Gra, która nie przestaje zaskakiwać

To, co najbardziej wyróżnia Titanium Court, dzieje się jednak między kolejnymi bitwami.

Wracamy wtedy do królewskiego dworu, rozmawiamy z jego mieszkańcami, odkrywamy nowe miejsca i stopniowo poznajemy historię tego osobliwego świata. Gra potrafi zaskoczyć nieoczekiwaną sceną, dziwną rozmową albo mechanicznym pomysłem, którego kompletnie nie spodziewaliśmy się zobaczyć.

Nie chcę zdradzać zbyt wielu przykładów, bo odkrywanie tych niespodzianek stanowi znaczną część przyjemności. Wystarczy powiedzieć, że twórca nie traktuje zasad własnej gry jak czegoś świętego. Jeśli uzna, że w danym momencie powinien pojawić się absurdalny występ muzyczny albo zupełnie nowy sposób rozwiązania problemu, po prostu go wprowadza.

Co ciekawe, ten pozorny chaos ma własną logikę. Im dłużej poznajemy świat, tym bardziej zaczynamy rozumieć jego szczególny humor i sposób opowiadania historii.

Z czasem pod powierzchnią dowcipów pojawiają się również poważniejsze tematy. Titanium Court bawi się pojęciami tożsamości, znaczenia słów i sensu niekończących się konfliktów. Nie zawsze robi to subtelnie, ale potrafi skłonić do myślenia bez zamieniania się w nudny filozoficzny wykład.

Właśnie dlatego trudno mi porównywać tę produkcję z typowym roguelite’em. Mechaniki są ważne, lecz równie istotna jest ciekawość tego, co wydarzy się później.

Piksele, dziwna muzyka i mnóstwo osobowości

Oprawa wizualna Titanium Court wygląda jak coś znalezionego na zapomnianym komputerze z lat dziewięćdziesiątych. Niska rozdzielczość, proste animacje i jaskrawe kolory nie powinny robić szczególnego wrażenia, a jednak całość ma niesamowity urok.

Największa zasługa leży w pomysłowości. Zamiast stawiać na szczegółowe modele i widowiskowe efekty, gra wykorzystuje nietypowe ilustracje, zaskakujące animacje oraz obrazy pojawiające się w najmniej oczekiwanych momentach.

Podobnie jest z muzyką. Ścieżka dźwiękowa potrafi przechodzić od spokojnych, niemal melancholijnych melodii do dziwacznych gitarowych kompozycji. Momentami brzmi to tak, jakby ktoś przypadkowo połączył kilka zupełnie różnych albumów, ale właśnie ta niespójność pasuje do świata gry.

Nie jest to produkcja, która spodoba się wszystkim pod względem estetyki. Niektórym wyda się zwyczajnie brzydka albo przesadnie dziwaczna. Mnie jednak znacznie bardziej przekonuje taka konsekwentna wizja artystyczna niż kolejna niezależna gra wykorzystująca bezpieczny, dobrze znany styl retro.

Warto też pamiętać, że Titanium Court nie oferuje polskiej wersji językowej – gra jest dostępna wyłącznie po angielsku. To istotna wada, ponieważ dialogi są tutaj bardzo ważne, a humor często wynika z gier słownych i nietypowych interpretacji pojęć.

Czy warto zagrać w Titanium Court?

Titanium Court należy do tych gier, o których łatwiej powiedzieć, że są wyjątkowe, niż wytłumaczyć, dlaczego właściwie sprawiają tyle przyjemności.

Nie jest idealnie zbalansowaną strategią. Losowość czasami przeszkadza, część bitew może wydawać się niesprawiedliwa, a powtarzanie układania kafelków z czasem staje się męczące. Nie wszystkie dowcipy działają, a gra bywa tak zakochana we własnej dziwaczności, że zapomina o cierpliwości odbiorcy.

A mimo to trudno mi nie docenić tego, co stworzył AP Thomson.

To produkcja, która nieustannie igra z oczekiwaniami. Kiedy wydaje się, że poznaliśmy już wszystkie zasady, potrafi dorzucić coś zupełnie nieprzewidywalnego. Kiedy zaczynamy traktować ją jak zwykłą strategię, przypomina, że jesteśmy również uczestnikami absurdalnego przedstawienia.

Przede wszystkim jednak ma osobowość. I to tak wyrazistą, że trudno pomylić ją z czymkolwiek innym.

Podsumowanie

Titanium Court to jedna z najbardziej oryginalnych gier niezależnych 2026 roku. Połączenie match-3, automatycznych bitew i roguelite’a samo w sobie jest interesujące, ale prawdziwą siłą produkcji pozostają surrealistyczna historia, znakomity humor i nieustanne zaskakiwanie gracza.

Nie jest to tytuł dla każdego. Jeśli oczekujesz przewidywalnej strategii, pełnej kontroli nad jednostkami i jasno wyjaśnionych zasad, możesz szybko stracić cierpliwość. Jeśli jednak lubisz eksperymentalne gry, które mają coś własnego do powiedzenia, zdecydowanie warto dać mu szansę.

Titanium Court nie próbuje być grą dla wszystkich – i całe szczęście. Jest dziwne, nieprzewidywalne, czasami irytujące, ale przede wszystkim niesamowicie pomysłowe. Nawet kiedy mechaniki zaczynają męczyć, historia potrafi zaskoczyć czymś, czego nie wymyśliłby żaden rozsądny projektant.

To jedna z tych produkcji, które przypominają mi, dlaczego tak lubię gry niezależne. Nie dlatego, że zawsze są dopracowane do perfekcji, lecz dlatego, że czasami pozwalają zobaczyć pomysły, które w większym studiu prawdopodobnie nigdy nie wyszłyby poza pierwsze spotkanie projektowe.

Titanium Court jest właśnie takim przypadkiem. I naprawdę szkoda byłoby je przegapić.

Titanium Court jest dostępne na Windowsie i macOS. Na Steamie kosztuje 31,49 zł, a krytycy oceniają grę na 85 punktów w serwisie Metacritic. Znajdziecie ją na stronie gry na Steamie.