Allogloom – recenzja. Urocza bajka, w której motyle pożerają ludzi

Są takie gry, które od pierwszych minut dają do zrozumienia, że coś jest z nimi nie tak. Kolorowe domki wyglądają przytulnie, mieszkańcy wydają się całkiem sympatyczni, a otaczający ich świat przypomina ilustracje ze starej książki dla dzieci. Wszystko byłoby cudownie, gdyby nie drobny szczegół: miejscowa społeczność czci ogromne ćmy, które mają wyjątkowo niepokojące upodobania kulinarne.

Allogloom świetnie bawi się tym kontrastem. Potrafi być zabawne, trochę obrzydliwe i zaskakująco sympatyczne, czasem w obrębie jednej sceny. To niewielka przygodówka point-and-click, która bardziej niż straszyć chce wzbudzać ciekawość. I robi to naprawdę dobrze.

Za grę odpowiada jednoosobowe studio Galactic Ghosty, a wydaniem zajęło się Iceberg Interactive. Produkcja zadebiutowała 13 października 2026 roku i od razu zwróciła uwagę charakterystyczną oprawą graficzną. Nie jest to jednak przypadek, w którym ładne obrazki próbują ukryć przeciętną rozgrywkę. Pod nimi znajduje się całkiem solidna przygodówka z pomysłowymi zagadkami i historią, którą najlepiej odkrywać bez wcześniejszego poznawania szczegółów.

W Gruesome Grove lepiej nie zadawać pytań

Główną bohaterką jest Nora, młoda mieszkanka Gruesome Grove – w polskiej wersji Groteskowego Gaju. Na pozór miasteczko funkcjonuje według własnych, dość osobliwych zasad. Mieszkańcy traktują pewne makabryczne zwyczaje jako coś zupełnie normalnego, a tajemnicze ćmy zajmują szczególne miejsce w lokalnych wierzeniach.

Sielanka kończy się, gdy w okolicy pojawiają się groteskowe stworzenia, a ludzie zaczynają znikać. Nora wyrusza na poszukiwania bliskich, stopniowo odkrywając, że historia jej rodzinnego miasteczka wygląda zupełnie inaczej, niż dotąd sądziła.

To dobry punkt wyjścia, ale nie sama tajemnica jest tu najciekawsza. Znacznie bardziej podoba mi się sposób, w jaki Allogloom przedstawia swoich mieszkańców. Niektórzy są rozbrajająco uprzejmi, inni zachowują się podejrzanie, a jeszcze inni wydają się nie dostrzegać, że wokół dzieją się rzeczy absolutnie przerażające.

Gra ma bardzo specyficzne poczucie humoru. Potrafi rozładować niepokojącą sytuację absurdalną rozmową albo potraktować coś makabrycznego z zupełnie nieoczekiwaną lekkością. Przywodzi to na myśl Fran Bow i Little Misfortune, choć Allogloom stawia na nieco cieplejszą atmosferę.

Nie oznacza to jednak, że historia jest całkowicie pozbawiona mroku. Niektóre odkrycia naprawdę potrafią zaskoczyć, szczególnie kiedy zaczynamy rozumieć, dlaczego mieszkańcy Gruesome Grove tak kurczowo trzymają się swoich tradycji.

Stare, dobre klikanie we wszystko

Rozgrywka opiera się na klasycznej formule point-and-click. Zwiedzamy kolejne lokacje, rozmawiamy z postaciami, zbieramy przedmioty i próbujemy ustalić, gdzie oraz w jaki sposób należy ich użyć.

To jeden z tych tytułów, w których zwykły przedmiot znaleziony na początku rozdziału może okazać się rozwiązaniem problemu dopiero znacznie później.

Na szczęście Allogloom zazwyczaj zachowuje zdrowy rozsądek. Zagadki wymagają kojarzenia faktów i uważnego obserwowania otoczenia, ale rzadko zmuszają do zupełnie absurdalnego łączenia przypadkowych rzeczy. Jeśli coś nie działa, często oznacza to, że przeoczyliśmy fragment rozmowy albo niewielki szczegół w otoczeniu.

Podoba mi się również różnorodność łamigłówek. Oprócz tradycyjnego używania przedmiotów pojawiają się mechaniczne układanki, szyfry i sytuacje wymagające odpowiedniego poprowadzenia rozmowy. Nie są to wyzwania szczególnie skomplikowane, ale pasują do świata i zwykle mają sens w kontekście opowieści.

Największą satysfakcję daje moment, w którym przypominamy sobie pozornie nieistotną informację z wcześniejszej lokacji i nagle wszystko zaczyna się układać.

Niestety, zdarzają się też mniej udane fragmenty. Czasami gra nie komunikuje wystarczająco wyraźnie, czego właściwie od nas oczekuje. Wtedy pozostaje krążenie między odwiedzonymi miejscami i sprawdzanie kolejnych możliwości.

Możemy wprawdzie włączyć podświetlanie interaktywnych obiektów, ale brakuje bardziej rozbudowanego systemu wskazówek. Przydałby się również dziennik porządkujący najważniejsze informacje. Szczególnie pod koniec przygody, gdy liczba odkrytych szczegółów i dostępnych miejsc jest już całkiem spora.

Brzydkie rzeczy mogą być piękne

Największym osiągnięciem Allogloom jest bez wątpienia oprawa wizualna.

Ręcznie rysowane lokacje zachwycają ilością szczegółów. Charakterystyczne, falujące kształty i dekoracyjne ornamenty przypominają stylistykę secesji, ale zostały połączone z estetyką mrocznej baśni. Efekt jest znakomity.

Co ważne, gra nie ogranicza się do jednego rodzaju scenerii. Podczas ośmiu rozdziałów odwiedzamy sześć różnych światów, a kolejne miejsca potrafią mocno różnić się atmosferą. Jedne są dziwacznie przytulne, inne wyglądają jak ilustracje z dziecięcego koszmaru.

Najbardziej imponujące jest jednak to, jak naturalnie te dwa oblicza się przenikają. W jednej chwili podziwiamy uroczą lokację, a po chwili dostrzegamy szczegół, który całkowicie zmienia jej odbiór.

Projekty postaci również zasługują na pochwałę. Nora jest sympatyczną bohaterką, a jej wygląd zmienia się wraz z rozwojem historii. Mieszkańcy i napotykane stworzenia mają własne, łatwo rozpoznawalne cechy. Nawet postacie pojawiające się tylko na chwilę potrafią zapaść w pamięć.

Muzyka autorstwa Kim Miller dobrze pasuje do tego dziwacznego świata. Jest delikatna, momentami melancholijna, a kiedy trzeba, potrafi wprowadzić niepokój.

Szkoda jedynie, że warstwa dźwiękowa nie zawsze pozostaje równie dopracowana. Niektórym scenom przydałoby się więcej efektów, a przerwy między utworami bywają zbyt długie. Brakuje również dubbingu, choć w przypadku tak niewielkiej produkcji trudno uznać to za poważny zarzut.

Krótka przygoda, która wie, kiedy się skończyć

Allogloom można ukończyć w około trzy godziny, zależnie od tego, jak sprawnie radzimy sobie z zagadkami. To niewiele, ale nie uważam, żeby każda przygodówka musiała zajmować kilkanaście godzin.

Wręcz przeciwnie. Podoba mi się, że twórczyni nie próbuje sztucznie wydłużać opowieści. Kolejne rozdziały prowadzą nas przez nowe miejsca i stopniowo odsłaniają tajemnicę Gruesome Grove.

Nie oznacza to, że tempo zawsze jest idealne.

Początek wypada znakomicie, ponieważ niemal każda rozmowa i nowa lokacja rozbudzają ciekawość. W późniejszych fragmentach zdarzają się jednak momenty, kiedy historia traci nieco energii. Nie wszystkie wątki otrzymują satysfakcjonujące rozwinięcie, a emocjonalnie ważne wydarzenia czasami następują zbyt szybko, żeby naprawdę wybrzmieć.

To chyba moja największa uwaga do fabuły. Gra ma mnóstwo ciekawych pomysłów, ale nie zawsze daje im wystarczająco dużo miejsca.

Z drugiej strony trudno się nudzić. Allogloom regularnie zmienia scenerię, przedstawia nowych bohaterów i dorzuca kolejne elementy tajemnicy.

Nie ma tu szczególnie rozbudowanego systemu wyborów ani wielu zakończeń zachęcających do ponownego przechodzenia gry. Po poznaniu rozwiązania zagadek powrót do przygody ma ograniczony sens, chyba że chcemy zebrać pominięte osiągnięcia lub jeszcze raz przyjrzeć się ilustracjom.

Cieszy natomiast obecność polskiej wersji językowej obejmującej interfejs i napisy. W grze opartej na rozmowach oraz analizowaniu wskazówek to naprawdę istotna zaleta.

Czy warto odwiedzić Gruesome Grove?

Allogloom nie jest horrorem, który będzie regularnie straszył nagłymi dźwiękami i wyskakującymi potworami. Znacznie bardziej interesuje je tworzenie dziwnego świata, w którym makabra stała się częścią codzienności.

I właśnie dlatego ta produkcja jest tak sympatyczna.

Najlepsze momenty nie wynikają z wielkich fabularnych zwrotów akcji, lecz z drobnych odkryć. Z rozmowy z osobliwym mieszkańcem, rozwiązania dobrze przygotowanej zagadki czy zauważenia niepokojącego szczegółu na pozornie niewinnej ilustracji.

Oczywiście nie wszystko działa idealnie. Powracanie do wcześniejszych lokacji potrafi męczyć, kilka zagadek mogłoby być czytelniejszych, a zakończenie nie wykorzystuje w pełni potencjału wszystkich wątków.

Mimo to Allogloom ma coś, czego brakuje wielu znacznie większym produkcjom: wyrazistą osobowość.

Czuć, że nie powstało po to, by odhaczyć popularne mechaniki czy wpisać się w aktualną modę. To niewielka, autorska opowieść z własnym poczuciem humoru, charakterystyczną estetyką i sporą dawką dziwactwa.

Podsumowanie

Allogloom to bardzo udana przygodówka point-and-click, która potrafi oczarować równie skutecznie, co zaniepokoić. Ręcznie rysowane lokacje wyglądają wspaniale, zagadki zazwyczaj są pomysłowe, a mieszkańcy Gruesome Grove stanowią jeden z najlepszych powodów, żeby poznać tę historię.

Szkoda, że niektóre fragmenty wymagają zbyt wiele chodzenia między lokacjami, a fabuła nie zawsze daje swoim najciekawszym pomysłom wystarczająco dużo czasu. To jednak drobne niedoskonałości wobec przygody, która przez większość czasu pozostaje świeża, zabawna i intrygująca.

Allogloom przypomina, że do stworzenia interesującej przygodówki nie potrzeba ogromnego budżetu, skomplikowanego systemu walki ani kilkudziesięciu godzin rozgrywki. Czasami wystarczy kilka naprawdę dziwnych postaci, dobrze zaprojektowane zagadki i świat, który wygląda jak dziecięca bajka opowiadana przez kogoś o zdecydowanie niepokojącej wyobraźni.

W Gruesome Grove można spotkać wiele przerażających rzeczy. Najdziwniejsze jest jednak to, jak szybko można polubić to miejsce.

Allogloom jest dostępne na PC (Windows). Na Steamie kosztuje 59,99 zł, a przed zakupem można sprawdzić darmowe demo. Grę znajdziecie na stronie gry na Steamie, a więcej informacji na oficjalnej stronie gry.