Dune: Awakening – recenzja. Arrakis nie wybacza błędów, ale trudno ją opuścić

Pierwsza zasada przetrwania na Arrakis? Nie traktuj pustyni jak zwykłej mapy w grze komputerowej. To, że widzisz coś interesującego na horyzoncie, nie oznacza jeszcze, że powinieneś tam iść. Być może zabraknie ci wody. Być może nie zdążysz znaleźć schronienia przed słońcem. A jeśli zbyt długo będziesz biegać po otwartym piasku, możesz przyciągnąć uwagę czegoś znacznie większego od siebie.

Dune: Awakening bardzo szybko uczy pokory. I właśnie za to najbardziej je cenię.

Funcom, studio odpowiedzialne między innymi za Conan Exiles, stworzyło survivalowe RPG osadzone w uniwersum Franka Herberta. Gra zadebiutowała na PC 10 czerwca 2025 roku, a we wrześniu 2026 trafiła również na PlayStation 5 i Xboksa Series X|S. Od premiery przeszła sporo zmian, szczególnie w kwestii końcowej fazy rozgrywki, PvP i dostępności trybu jednoosobowego.

To ważne, ponieważ dzisiejsze Dune: Awakening jest znacznie bardziej elastyczne niż produkcja, która pojawiła się na rynku kilkanaście miesięcy temu. Nadal potrafi wymagać cierpliwości i godzin zbierania surowców, ale daje więcej swobody w wyborze własnego sposobu na życie na Arrakis.

A życie to bywa naprawdę fascynujące.

Na pustyni nawet cień jest luksusem

Większość survivali zaczyna się podobnie. Zbieramy kamienie, budujemy prowizoryczny kilof, ścinamy drzewa i stawiamy pierwsze cztery ściany. Dune: Awakening wykorzystuje znajomy schemat, ale umieszcza go w miejscu, gdzie nawet zwykły spacer może skończyć się katastrofą.

Na Arrakis największym problemem początkowo wcale nie są przeciwnicy. Jest nim woda.

Słońce bezlitośnie wysusza organizm, a przemieszczanie się w pełnym świetle oznacza szybkie zużywanie zapasów. Trzeba planować trasy, korzystać z cienia, przygotowywać odpowiedni sprzęt i stopniowo odkrywać coraz wydajniejsze sposoby pozyskiwania wilgoci.

W pierwszych godzinach dochodzi nawet do sytuacji, w których zdobywanie wody z krwi pokonanych przeciwników staje się elementem codziennej rutyny. Brzmi nieprzyjemnie, ale znakomicie pasuje do świata Diuny.

Podoba mi się, że przetrwanie nie sprowadza się tu do obserwowania kilku pasków na ekranie. Warunki środowiskowe rzeczywiście wpływają na to, jak się poruszamy i co planujemy zrobić.

Można zobaczyć interesujący wrak na drugim końcu pustyni, ale wyprawa bez odpowiedniego przygotowania będzie zwyczajnie głupim pomysłem.

Właśnie w takich momentach Dune: Awakening najskuteczniej oddaje atmosferę książek Herberta. Arrakis nie jest tylko miejscem akcji. Jest przeciwnikiem, z którym trzeba nauczyć się żyć.

Czerw pustyni skutecznie leczy z pewności siebie

Gdybym miał wskazać jeden element, który najlepiej zapamiętuje się z tej gry, byłyby nim czerwie.

Shai-Hulud nie jest tu zwykłym bossem, którego można pokonać, zdobyć doświadczenie i zapomnieć. To zagrożenie środowiskowe, przed którym najlepiej po prostu uciekać.

Przemierzanie otwartego piasku wiąże się z ryzykiem przyciągnięcia olbrzymiego stworzenia. Początkowo wystarcza ostrożność i korzystanie ze skalistych fragmentów terenu. Później możemy sięgać po pojazdy, ale nawet one nie gwarantują całkowitego bezpieczeństwa.

Najbardziej podoba mi się konsekwencja tego rozwiązania. Jeśli czerw cię dopadnie, możesz stracić niesiony ekwipunek i pojazd. To nie jest przeciwnik, którego można lekceważyć z myślą, że i tak odrodzimy się kilkanaście metrów dalej.

Dzięki temu podróże mają znaczenie.

Zwyczajne przeniesienie surowców z jednego miejsca do drugiego potrafi dostarczyć więcej emocji niż niejedna walka z bossem w innych grach.

Z czasem zagrożenie trochę powszednieje, szczególnie kiedy dysponujemy lepszym wyposażeniem i dobrze znamy teren. Mimo to odgłos zbliżającego się czerwia nadal potrafi skutecznie przypomnieć, kto naprawdę rządzi na Arrakis.

Od prowizorycznej chatki do własnego ornitoptera

Drugim filarem rozgrywki jest budowanie.

Początkowo tworzymy niewielkie schronienie, w którym można przechowywać przedmioty i przygotowywać podstawowe wyposażenie. Później baza zaczyna się rozrastać. Pojawiają się generatory, urządzenia do przetwarzania surowców, magazyny i kolejne stanowiska produkcyjne.

System konstrukcyjny daje sporo swobody, a architektura inspirowana Diuną sprawia, że nawet proste budowle mogą wyglądać naprawdę dobrze. Możemy postawić praktyczny warsztat albo znacznie bardziej ambitną siedzibę, która przypomina fragment futurystycznej osady.

Nie wszystko jest jednak tak przyjemne, jak wygląda.

Rozbudowa potrafi pochłaniać ogromne ilości materiałów. W pewnym momencie zaczynamy spędzać coraz więcej czasu na zbieraniu surowców, przewożeniu ich do bazy i czekaniu na zakończenie produkcji. Jeśli lubicie taki rytm, będziecie zachwyceni. Jeśli oczekujecie nieustannej akcji, możecie poczuć znużenie.

Na szczęście rozwój technologiczny daje wyraźną satysfakcję. Szczególnie kiedy wreszcie zdobywamy własny ornitopter.

To jeden z najlepszych momentów w grze. Miejsca, do których wcześniej docieraliśmy z ogromnym trudem, nagle stają się znacznie łatwiej dostępne. Pustynia zaczyna wyglądać inaczej, bo zamiast zastanawiać się, jak przeżyć kolejne kilkaset metrów, możemy planować dalekie wyprawy.

Co ważne, możliwość latania nie odbiera całkowicie znaczenia zagrożeniom. Ornitopter nadal wymaga obsługi, paliwa i ostrożności przy lądowaniu. Ale uczucie swobody jest fantastyczne.

Walka nie dorównuje eksploracji

Dune: Awakening nie jest wyłącznie grą o budowaniu i przetrwaniu. Regularnie walczymy z bandytami, żołnierzami wrogich frakcji i innymi przeciwnikami, korzystając z broni dystansowej, ostrzy oraz umiejętności rozwijanych podczas przygody.

System walki ma kilka ciekawych pomysłów, szczególnie związanych z tarczami ochronnymi. Nie zawsze opłaca się bezmyślnie ostrzeliwać przeciwnika. Trzeba odpowiednio dobierać broń, wykorzystywać słabości osłon i pamiętać o walce na krótkim dystansie.

Możliwość poznawania umiejętności różnych szkół, między innymi Bene Gesserit czy żołnierskich specjalizacji, dodatkowo zwiększa liczbę dostępnych kombinacji.

Szkoda tylko, że sami przeciwnicy nie zawsze potrafią zapewnić interesujące wyzwanie.

Sztuczna inteligencja bywa przewidywalna, niektóre starcia sprowadzają się do powtarzania sprawdzonych schematów, a animacje i reakcje na trafienia nie dorównują jakości eksploracji.

Nawet po poprawkach wprowadzonych w kolejnych aktualizacjach trudno uznać walkę za największą zaletę produkcji.

Nie oznacza to, że jest zła. Daje satysfakcję, szczególnie kiedy dobrze wykorzystujemy umiejętności postaci. Po prostu znacznie bardziej zapamiętałem ryzykowne wyprawy przez pustynię niż większość potyczek z ludzkimi przeciwnikami.

Diuna bez Paula Atrydy

Fabularnie Funcom zdecydował się na interesujący zabieg. Dune: Awakening rozgrywa się w alternatywnej wersji historii, w której losy znanych bohaterów potoczyły się inaczej.

Dzięki temu twórcy nie musieli odtwarzać wydarzeń z książek i filmów, a jednocześnie mogli wykorzystać polityczne konflikty, kulturę i atmosferę uniwersum.

Nasza postać trafia na Arrakis z zadaniem związanym z tajemniczym zniknięciem Fremenów. Z czasem poznajemy kolejne szczegóły konfliktu, spotykamy przedstawicieli różnych frakcji i odkrywamy miejsca związane z przeszłością planety.

Najbardziej doceniam to, że historia nie próbuje nieustannie stawiać gracza w centrum wszechświata. Jesteśmy jednym z wielu ludzi walczących o przetrwanie i wpływy.

To odświeżające w świecie, w którym większość gier RPG niemal natychmiast przekonuje nas, że jesteśmy wybrańcem mającym odmienić losy wszystkich.

Fabuła ma jednak swoje słabości. Nie wszystkie postacie są interesujące, a niektóre zadania służą przede wszystkim jako pretekst do odwiedzenia kolejnej lokacji czy zdobycia materiałów.

Rozbudowana w 2026 roku historia, której pierwsza księga doczekała się zakończenia wraz z aktualizacją 1.5, daje jednak znacznie więcej powodów do kontynuowania przygody niż w okresie premiery.

Arrakis jest piękna, choć czasami trochę pusta

Pod względem wizualnym Dune: Awakening robi ogromne wrażenie.

Pustynia nie jest po prostu wielką żółtą mapą. Znajdziemy tu rozległe wydmy, skaliste formacje, porzucone instalacje przemysłowe i wraki statków częściowo pochłonięte przez piasek.

Szczególnie pięknie wygląda światło. Zachody słońca potrafią zamienić zwyczajną podróż w niemal filmową scenę, a obserwowanie pustyni z kokpitu ornitoptera należy do najprzyjemniejszych doświadczeń, jakie oferuje gra.

Projekt dźwięku również zasługuje na pochwałę. Wiatr, odległe odgłosy maszyn i niepokojące sygnały zapowiadające zagrożenie pomagają budować atmosferę.

Nie zmienia to jednak faktu, że podczas dłuższych podróży można poczuć pewną monotonię. Niektóre obszary sprawiają wrażenie pustych, a część obozów i miejsc związanych ze zbieraniem zasobów zaczyna z czasem wyglądać znajomo.

To trudna do rozwiązania sprzeczność. Arrakis powinna być ogromna, niegościnna i w znacznej części pozbawiona życia. Ale gra komputerowa musi jeszcze dawać wystarczająco dużo powodów do eksploracji.

Funcom najczęściej znajduje odpowiedni balans, choć nie zawsze.

Rok aktualizacji zrobił sporą różnicę

Warto zatrzymać się przy tym, jak bardzo Dune: Awakening zmieniło się od premiery.

Początkowo największe kontrowersje dotyczyły końcowej fazy rozgrywki. Aby zdobywać niektóre najcenniejsze materiały, gracze musieli zapuszczać się na obszary, gdzie ryzyko starcia z innymi użytkownikami było bardzo wysokie.

W praktyce oznaczało to, że osoby zainteresowane głównie eksploracją i rozwojem bazy mogły być zmuszane do uczestnictwa w PvP, którego wcale nie chciały.

Na szczęście Funcom posłuchał krytyki. Lutowa aktualizacja Chapter 3 przebudowała końcowy etap gry, rozwinęła system Landsraad i dodała nowe ścieżki specjalizacji oraz powtarzalne wyzwania. W kwietniu 2026 roku wprowadzono z kolei osobne instancje PvE i PvP Głębokiej Pustyni, dzięki czemu walka z innymi graczami przestała być obowiązkowym elementem rozwoju.

Jeszcze większe znaczenie dla samotnych graczy ma aktualizacja 1.5, która we wrześniu 2026 roku wprowadziła pełnoprawny tryb jednoosobowy z możliwością dostosowania zasad rozgrywki. A od 9 listopada dostępny jest również tryb offline, niewymagający połączenia z internetem. Na razie ma jedno ograniczenie: zakupione dodatki DLC nie działają bez połączenia, ale Funcom zapowiada poprawkę.

To bardzo dobra wiadomość.

Dune: Awakening najlepiej działa, gdy pozwala samodzielnie decydować, ile ryzyka i rywalizacji chcemy zaakceptować. Nie każdy musi należeć do wielkiej gildii i walczyć o dominację na serwerze, żeby dobrze bawić się w świecie Herberta.

Z drugiej strony gra nadal ma techniczne niedoskonałości. Zdarzają się błędy związane z pojazdami, interfejsem i zachowaniem przeciwników. Aktualizacje poprawiły wiele problemów, ale nie sprawiły, że wszystko działa idealnie.

Czy warto zamieszkać na Arrakis?

Dune: Awakening to gra, która potrafi zachwycić, a godzinę później zirytować koniecznością zdobycia kolejnej porcji tych samych materiałów.

W najlepszych momentach jest znakomitą opowieścią o przetrwaniu w nieprzyjaznym świecie. Każda wyprawa wymaga przygotowania, każde nowe urządzenie daje poczucie postępu, a zdobycie lepszego pojazdu naprawdę zmienia sposób odkrywania mapy.

W gorszych chwilach otrzymujemy zwyczajny survivalowy grind, przeciętne starcia i długie podróże między punktami, które nie zawsze oferują coś ciekawego.

Mimo to trudno odmówić Funcomowi jednego: studio zrozumiało, co sprawia, że Arrakis jest tak fascynującym miejscem.

Nie chodzi wyłącznie o przyprawę, wielkie rody i czerwie. Chodzi o nieustanne poczucie, że wszystko, co zdobyliśmy, może zostać utracone przez jedną nierozsądną decyzję.

I właśnie to napięcie sprawia, że nawet po wielu godzinach chce się wracać na pustynię.

Podsumowanie

Dune: Awakening to jedna z najbardziej klimatycznych gier survivalowych ostatnich lat. Fantastycznie oddaje brutalność Arrakis, oferuje rozbudowane budowanie baz, satysfakcjonującą eksplorację i system przetrwania, który naprawdę pasuje do przedstawionego świata.

Nie wszystko jednak działa równie dobrze. Walka bywa przeciętna, zdobywanie materiałów potrafi stać się nużące, a techniczne niedoskonałości nadal przypominają, że mamy do czynienia z ogromną i skomplikowaną produkcją.

Warto jednak docenić kierunek, w którym Funcom rozwinął grę. Dodatkowa zawartość, poprawiony endgame, opcjonalne PvP i pełnoprawna rozgrywka jednoosobowa sprawiają, że dzisiaj jest to znacznie łatwiejszy tytuł do polecenia niż podczas premiery.

Dune: Awakening nie jest idealnym survivalem i nie próbuje ukrywać swojego przywiązania do żmudnego zdobywania zasobów. Kiedy jednak wszystko zaczyna ze sobą współpracować, potrafi zaoferować wyjątkowe doświadczenie.

Najbardziej zapamiętuje się te momenty, kiedy wracasz z wyprawy z cennym ładunkiem, widzisz na horyzoncie swoją bazę i przez chwilę wydaje ci się, że już jesteś bezpieczny. A potem słyszysz charakterystyczny odgłos dobiegający spod piasku.

Arrakis nie należy do ciebie. Możesz jedynie nauczyć się na niej przetrwać. I właśnie dlatego tak trudno ją opuścić.

Dune: Awakening jest dostępne na PC, PlayStation 5 i Xboksie Series X|S. Na Steamie kosztuje 209 zł i ma polskie napisy oraz interfejs. 1 grudnia zadebiutuje darmowe rozszerzenie Blood and Ice z nową, mroźną mapą – więcej przeczytacie w naszym newsie o Blood and Ice. Grę znajdziecie na stronie gry na Steamie, a więcej informacji na oficjalnej stronie gry.