Rynek gier niezależnych zdaje się obecnie przechodzić fascynację mechanizmami hazardowymi, które – odarte z realnych strat finansowych – okazują się niezwykle skutecznym fundamentem dla gatunku roguelite. Po sukcesie Balatro, które zdominowało segment pokerowy, oraz Buckshot Roulette, operującym na skrajnych emocjach rosyjskiej ruletki, studio Panik Arcade serwuje nam CloverPit. To produkcja, która bierze na warsztat jednorękiego bandytę, zamyka go w brudnej, klaustrofobicznej klatce i każe graczowi walczyć o życie przy pomocy kolejnych pociągnięć dźwigni.
Więzienie o wymiarach 5×5
W CloverPit narracja jest szczątkowa, ale sugestywna. Gracz zostaje wrzucony do betonowego pomieszczenia, w którym jedynymi elementami wyposażenia są automat slotowy, terminal na monety, automat sprzedażowy z przedmiotami oraz… toaleta. Zasady są proste: musisz uzbierać określoną liczbę monet przed upływem terminu (tzw. deadline). Jeśli ci się nie uda, podłoga się otwiera, a ty kończysz swoją przygodę w bezdennej otchłani.
Pod względem estetycznym gra celuje w stylistykę low-fi, kojarzącą się z erą pierwszego PlayStation. Tekstury są brudne, kanciaste, a oświetlenie surowe. Choć marketing gry sugeruje horror, w praktyce mamy do czynienia raczej z turpizmem i ciężką atmosferą niż z autentycznym strachem. Deweloperzy z Panik Arcade (znani z absurdalnego poziomu w Yellow Taxi Goes Vroom) przemycili tu sporo czarnego humoru – od much latających nad automatem, po możliwość skorzystania z toalety, co kwitowane jest stosownym osiągnięciem. Horror jest tu umowny, niemal groteskowy, co jednak dobrze koresponduje z monotonią hazardowego uzależnienia.
Mechanika: Pomiędzy szczęściem a matematyką
Rdzeń rozgrywki opiera się na cyklach. Każdy termin składa się z trzech rund, a w każdej z nich musimy zdecydować: kręcimy trzy razy, otrzymując w zamian dwa bilety (waluta sklepowa), czy wybieramy siedem spinów kosztem tylko jednego biletu? To kluczowy dylemat. Bilety pozwalają kupować Lucky Charms – odpowiedniki jokerów z Balatro, które modyfikują działanie automatu.
System ekonomiczny jest zaskakująco głęboki. Monety możemy wpłacać do depozytu, co generuje odsetki między rundami. Strategia polega więc na balansowaniu: ile pieniędzy zostawić na „rozruch”, a ile wpłacić, by zmaksymalizować zysk z procentu składanego. CloverPit szybko przestaje być grą o szczęściu, a staje się symulatorem zarządzania ryzykiem. Możemy budować synergie wokół konkretnych symboli (np. wiśni, których wartość rośnie po każdym trafieniu), manipulować prawdopodobieństwem pojawienia się rzadszych układów czy wreszcie zarządzać ryzykiem trafienia „666” – układu, który zeruje cały dorobek z danej rundy.
Strategiczne telefony i karty pamięci
Interesującym urozmaiceniem są połączenia telefoniczne, które odbieramy po osiągnięciu określonych progów punktowych. Tajemniczy głos oferuje nam wtedy permanentne modyfikatory – np. podwojenie liczby biletów kosztem wszystkich posiadanych monet lub zmianę częstotliwości występowania diamentów. Wybory te są nieodwracalne i często definiują sukces lub porażkę całego podejścia.
Niestety, CloverPit nie ustrzegło się problemów typowych dla gatunku. Wczesna faza gry bywa frustrująco zależna od RNG. Jeśli sklep nie zaoferuje sensownych przedmiotów w pierwszej rundzie, wiele podejść kończy się „zgonem”, zanim gracz zdąży rozwinąć jakiekolwiek synergie. System progresji oparty na kartach pamięci (odblokowujących modyfikatory kolejnych runów) jest poprawny, ale zbieranie paczek kart po ukończeniu udanego podejścia wydaje się nieco oderwane od głównej pętli rozgrywki.
Audio-wizualna pętla dopaminowa
Na osobną wzmiankę zasługuje oprawa dźwiękowa. O ile otoczenie jest ciche i wypełnione jedynie buczeniem wentylatora, o tyle sam automat to feeria agresywnych, satysfakcjonujących dźwięków. Elektroniczny głos oznajmiający „Let’s go gambling!” połączony z fanfarami przy wygranych tworzy prymitywną, ale skuteczną pętlę dopaminową. Jest to jednak miecz obosieczny – w późniejszych etapach gry, gdy liczba wyzwalanych efektów idzie w dziesiątki, kakofonia dźwięków może stać się męcząca.
Podsumowanie
CloverPit to rzetelnie wykonany roguelite, który udowadnia, że prosta mechanika jednorękiego bandyty może udźwignąć ciężar rozbudowanej gry strategicznej. Nie jest to produkcja rewolucyjna, a jej elementy horroru są raczej dekoracyjne niż funkcjonalne, jednak za cenę około 40 złotych oferuje satysfakcjonujące wyzwanie na co najmniej kilka wieczorów. Gra działa bez zarzutu na Steam Decku, co czyni ją idealną propozycją na krótkie sesje „w trasie”.
Ocena: 8/10
